Zein arraroak diren trantzizio garaiak. Aldaketak ondo datorzkit, baina aldaketa fase bakoitzean energi pilo bat galtzen dut. Zertan? oraindik ez dakit...
Ez da erreza bakoitzak bere lekua aurkitzea. Askotan, aurkitzen duzunean, badakizu hori behin behineko zure lekua izango dela, baina hala ere aurrera egiten duzu, eta zure lekua (leku definitiboa) izango balitz bezala hartzen duzu. Nire lekua bilatzeko ibilbide hontan, askotan galdetu izan diot nire buruari ea "nire leku" hori benetan existituko ote den. Ez badut nire burua aurkitzen, nola aurkituko dut ba, nire burua behin betikoz kokatzeko lekua? eta oraindik garrantzitsuagoa dena, kokatu nahi al dut??? Ez dakit...
Nire burua ere ezagutzen ez dudala uste dut. Gauzak entzuten ditut nire inguruan. Niri buruz ari dira? Bost axola! (edo ez?) Inporta al zait besteek nitaz pentsatzen dutena? Ia denok erantzuten diogu ezetz galdera oni, baina gezurretan gabiltza...geure buruari ere gezur esaten diogulako sarritan. Baina ezagutzen ez dugunez, ez da ezaguna, beraz ez da laguna, beraz berdin du berari gezur esateak...
Eta zutaz hitzegiten dutenak, zu ezertaz (bistaz eta entzundakoaz baino) ezagutu gabe...
Aurreiritziak ez dira sanoak...ausnartu.
Orain ohera noa. Egun arraroa izan da. Oso ondo hasi den arren, oso gaizki bukatu da.
Nire memoria txarrari esker bihar pozik esnatuko naiz, gaurko eguna existitu izan ez balitz bezala. Memoria txarraren abantailak...


